W polskim systemie szkolnictwa matura stanowi przepustkę na studia. Kiedyś matura pozwalała ubiegać się o przyjęcie na studia. Po 1989 roku, kiedy popularność edukacji na wyższym szczeblu gwałtownie wzrosła, matura dawała prawo wystartować w procesie rekrutacyjnym.

Rekrutacja wyglądała różnie - w zależności od uczelni, jej typu, postanowień jej władz (na mocy prawa autonomii uczelni mogą one samodzielnie ustalać zasady i tryb rekrutacji). W bardziej renomowanych szkołach wyższych i na najbardziej obleganych kierunkach rekrutacja była dwu-, a nawet trzyetapowa. Przykładowo na uczelniach humanistycznych składała się ona z części ustnej i pisemnej.

Po reformie edukacji w 1999 roku matura ponownie daje szanse dostania się na studia bez dodatkowych egzaminów. Jednak różnie to wygląda. Coraz więcej uczelni zaczyna przeprowadzać dodatkowe, wewnętrzne egzaminy, chociaż matura jest teraz oceniana przez niezależnych i zewnętrznych nauczycieli (dawniej egzamin dojrzałości zdawało się przed szkolną komisją, także nauczyciele ze szkoły sprawdzali - choć anonimowo - prace uczniów).

Kolejne szkoły wyższe występują do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o zgodę na takie dodatkowe egzaminy. To sprawia, że maturzyści nie mogą być pewni przyjęcia nawet mimo obiektywnie bardzo dobrego wyniku z egzaminu dojrzałości. Muszą się więcej i dłużej uczyć.