Od najdawniejszych czasów pożywienie było dla ludzi podstawowym problemem. Dzięki niemu człowiek mógł istnieć, utrzymać, przetrwać i utrzymać gatunek Już w „ Panu Tadeuszu” miłość do ojczyzny przeplatała się z zamiłowaniem do łowów i ucztowaniem, które skutecznie wypełniało czas Polakom. Autor przedstawia wspaniałe obrazy uczt i zakąsek.

Podobnie wiersz pt. „ O zachowaniu się przy stole” przestrzega przed łapczywością, a więc przed nadmiarem napoju i jadła. W literaturze polskiej, pisarze dużo uwagi poświęcali właśnie pokarmom. Opisane dwie uczty znajdujemy również u Jerzego Andrzejewskiego. Mają one służyć za umowną scenerię rozmów.

Natomiast w „ Popiele i diamencie” ukazana jest scena, a właściwie finał, kiedy to ostatni goście opuszczają lokal i oświeca ich blask wstającego słońca.

W tajemniczy wigilijny wieczór, wieczór cudów i wróżb, spoglądano często w niebo, by dostrzec,


Po podzieleniu się opłatkiem i złożeniu życzeń, czeka się niecierpliwie na pyszne potrawy. Były i są


W Wigilię trzeba było zapomnieć o wszelakich kłótniach i zatargach. Przebaczano urazy, a dla każdej osoby znalazł się uśmiech, dobre


W tradycji ludowej zachowały się powszechnie znane wierzenia. Wierzono, że


,, Jaka WIGILIA, taki cały rok”. Zazwyczaj w tym czasie